De confrontatie aangaan met je eigen gevoelens.

De confrontaties aangaan met je eigen gevoelens. Ieder individu heeft daar zo zijn eigen manier en proces voor. Sommige hebben er moeite mee, andere niet. ER zijn zelfs mensen die hun gevoelens negeren of wegstoppen. Uit ervaring kan ik zeggen dat dit niet de juiste manier is. Want hierdoor schiet een persoon zichzelf tekort. Daarnaast ben je ook nog eens oneerlijk tegenover jezelf. Let’s be honest, we might fool other people but we can’t lie to ourselves!

 

 

Ik hield mijn gevoelens altijd in me, stopte ze weg of negeerde ze. Totdat ik op een dag uitbarstte. Ik werd zo geconfronteerd met mezelf en me gevoelens dat er voor mij geen uitweg meer was. Daardoor realiseerde ik dat ik niks meer in me moest houden maar de confrontatie ermee aan moest gaan. Tot heden heb ik er nog steeds moeite mee maar ik eis van mezelf dat ik het wel doe. Als ik het niet doe raak ik mezelf kwijt. Ik weet op den duur dan niet meer wie ik ben of waar ik in het leven sta. Sinds ik het wel doe en eerlijk ben tegenover mezelf kan ik grotere stappen naar de toekomst zetten. Ik kan bepaalde zaken makkelijker afsluiten. Dit merendeels doordat ik het proces aanga. Mijn boek word steeds verder geschreven en het sluit pas als ik er niet meer ben. Hoofdstukken beginnen en hoofdstukken eindigen. Mensen komen en mensen gaan. Lief en leed word gedeeld. Vertrouwen word opgebouwd maar des te sneller word het ook weer afgebroken. Maar dat hoort allemaal bij het proces, bij het verhaal. Een aantal hoofdstukken worden hergeschreven maar ook daar komt een einde aan. Er word geen moeite gedaan om ergens aan vast te houden omdat alles tijdelijk is. Doordat afsluiten makkelijker is dan terug gaan en alles te herschrijven word dat gedaan. Pas als ik iets wil ga ik terug omdat ik het dan pas de moeite waard vind. Voor wat hoort wat. Geven en nemen as they say. Want het kost bergen met moeite, werelden van tijd en universems met geduld om te vechten en daadwerkelijk te krijgen wat je wil. En wat vanuit jou perspectief bij jou hoort.

 

 

Don’t be afraid to confront yourself with what you feel. Behind every bad thing there is beautiful thing to come out. Be strong, be a hero, be you!

Wereldvrede.

Kerstmis. Wat is dat nou eigenlijk, wat houdt het nu precies in? Voor sommige een bekende en of betekenisvolle  feestdag en voor andere een onbekende feestdag. Maar toch word het wereldwijd gevierd. Ongeacht de geloof ( ook al staat Kerstmis vast met Jezus, Maria, Mozes etc. ) word het gevierd. Ik wil het niet gaan hebben over de verleden van kerstmis of de geloof die erbij hoort maar om de gedachte erachter. Kerstmis doet me denken aan de Kerstman, elfjes, kerstboom, cadeautjes, sneeuw, warme chocomelk etc.  Maar hetgeen wat bij mij centraal staat bij Kerstmis is toch onze wereld. Daarmee bedoel ik wereldvrede, dat elk individu aan zijn rechten komt en dat iedereen gelijk word behandeld. Niemand heeft het recht elkaar te beoordelen. Op daden, op huidskleur, op status, op kleding, op scholing niemand heeft dat recht.

 

Wereldvrede, mensen geloven er tegenwoordig niet meer in. Terwijl we allemaal in ons achterhoofd weten dat het mogelijk is. Mensen vragen zich af hoe kunnen we voor wereldvrede zorgen? Hoe kunnen we oorlog, armoede, onrechtvaardigheid stoppen? Kan dat überhaupt wel? En het kan, ik geloof erin. Niks is onmogelijk dus wereldvrede ook niet. Het is niet makkelijk, het zal ook niet 1 2 3 gaan maar samen komen we er wel. Als we allemaal eens onze trots, eer en macht opzij zetten is dat al een stap naar de goeie richting. Het moet niet om materialisme maar om humanisme draaien. Onze premiers, onze presidenten, onze koningen / koninginnen zouden juist voorbeelden voor ons moeten zijn maar als al bij hun alles om materialisme draait naar wie moeten wij dan opkijken? Geld speelt een hele grote rol tegenwoordig, we vergeten onze medemensen. Kijk eens om je heen, hoelang is er al oorlog tussen Israel en Palestina, in Afghanistan, tussen de Turken en de Koerden? Hoelang is er al armoede in Afrika en Azië?   En wat word er aan gedaan? Theorie is anders dan praktijk maar laten we werkelijkheid van onze woorden maken.

 

Zoals ze ook zeggen: ‘ Onze kinderen zijn de toekomst ‘.  Maar tegen wie moeten wij dan opkijken? Van wie moeten wij het leren? Vanaf jongs af aan word ons al aangeleerd dat wij onze medemens lief moeten hebben, dat we geen ruzie moeten maken, dat we onze rommel moeten opruimen, dat we lief voor de dieren moeten zijn, de milieu niet moeten vervuilen. Dat word ons aangeleerd door mensen die het zelf niet eens niet doen. Ik zeg niet dat iedereen moet doen wat anderen zeggen maar kinderen hebben een voorbeeld nodig. We moeten eerst naar ons zelf kijken en onszelf verantwoordelijkheid geven. Als iedereen  dat doet dan gaat er op een dag wereldvrede komen.  Alles gebeurt voor onze ogen maar alsnog doen we net alsof we blind zijn. Laten we eens een keer onze ogen open doen en het negatieve onder ogen zien. Laten we eens een keer kijken naar hoe achteruit het gaat met onze wereld. Laten we eens een keer het bij de oorzaak aanpakken en er veranderingen in brengen. Laten we dat allemaal eens een keer doen voordat het te laat is. Voor jou, voor haar, voor mij, voor hem, voor ons, voor de wereld waarin wij allemaal leven.

 

Begin bij jezelf en de mensen in je naaste omgevingen. Spreek jezelf aan op je fouten en je medemens ook. Wat klein begint eindigt groot. De belangrijkste vind ik toch leer om te delen en leer om elkaar lief te hebben. Er is al zoveel wat wij in ons bezit hebben en alsnog willen we steeds meer en meer. Mensen die niks hebben zijn zelfs in staat om te delen en wij zijn zo hebzuchtig. Terwijl wij al voorzien van alle primaire behoeftes zoals onderdak, voedsel, scholing, kleding. Daarnaast moeten we onze medemens lief hebben en iedereen gelijk behandelen. Laat iedereen in zijn waarde en respecteer elkaar. Want onze vooroordelen en onze beoordelingen zijn meestal gebaseerd op onwetendheid. Leer iemand kennen en vorm dan een beeld voor jezelf maar oordeel niet.

 

Als slot zou ik kwijt willen dat we met zijn allen moet zorgen voor wereld vrede. Niet alleen voor deze generatie maar de generaties die gaan volgen. Als wij nu geen actie ondernemen wat voor toekomst willen wij onze kinderen aanbieden? Geen toekomst want wie weet bestaat onze wereld dan niet eens meer. Worldpeace it is possible but you gotta make it yourself. We are all in this together, let’s heal the world while we can. Let’s think and act like Michael Jackson in this case. And make ourself and the world believe that we can be one again and that there can be peace.  YES WE CAN!

De binnenkant die leidt tot de buitenkant.

Er zijn bepaalde momenten/periodes in het leven die je eigenlijk het liefst wil overslaan. Dat is voor iedere persoon anders want het is toch iets persoonlijk. Het is een kleine stukje van de puzzel, de puzzel die jij zelf bent. Dit kan verschillende redenen hebben maar het meeste voorkomende is dat je het wil overslaan omdat je niet wil dat je emoties je de baas worden. En dat is/was bij ook mij het geval. Ik wil nooit dat me emoties de baas over me worden ondanks het feit dat ik heel erg gevoelig ben. Ik probeer het te verbergen voor de wereld. Komt het zinnetje ' fake a smile ' je bekend voor? Bij mij is het tegenwoordig een dagelijkse bezigheid geworden. De gemiddelde Nederlander staat dagelijks op, poetst zijn tanden, trekt wat kleren aan, gaat ontbijten en dan naar werk/school. Natuurlijk doe ik al die dingen ook maar ' a smile faken ' is ook iets wat ik dagelijks doe. Ik heb als het ware een soort van schild om me heen gebouwd en niks of niemand kan daardoor heen komen. Het schild dient als een bescherming. Een bescherming voor mijn hart, gedachtes en ziel. Want niemand kan dichtbij mij komen, dat is iets wat ik niet toelaat. Ik weet dat dit niet altijd in me voordeel werkt maar zeker ook niet in me nadeel.

 

Naarmate van tijd ben ik erachter gekomen dat een ' schild ' nodig is. Er zijn teveel mensen die bij je indringen en daar misbruik van willen maken. Misschien ligt de fout wel bij mij want ik ga altijd uit van het goeie van mensen. Als je er eigenlijk goed over nadenkt is het niet mijn fout want waarom zou het fout zijn om in het goeie te geloven? Na ervaringen ben ik erachter gekomen dat ik niet meer van het goeie van mensen uit moet gaan. Want tegenwoordig is iedereen egoïstisch en niet meer consequent. Gelukkig zie ik nu in dat ik voor mezelf moet gaan leven en niet voor anderen. Just because what I got from now untill the end of time is: Me, myself and I. Ik ben er wel wijzer van geworden want nu weet ik dat ik ook egoïstisch moet gaan zijn. En misschien is dat wel verkeerd maar waarom zou ik mezelf onnodig kwetsen of dingen doen waarmee ik op het einde niks ben opgeschoten? Maar aan de andere kant moet je altijd opschieten met iets? Nee, je moet leren van dingen. Zonder ervaringen word je niet wijzer. Een simpele voorbeeld van dit is theorie omzetten in praktijk. Je moet je theorie altijd in praktijk kunnen omzetten. Want zonder ervaringen word je niet wijzer!

 

Persoonlijk ben ik door mijn ervaringen wijzer geworden. Wat ik ooit heb laten vallen raap ik niet meer op. En de persoon die ik was in mijn verleden heeft mij gemaakt tot wie ik vandaag de dag ben. Eerlijk is eerlijk ik heb ook fouten gemaakt en genoeg domme dingen gedaan. Maar als we er goed over nadenken is dat niet menselijk? Is het wel gezond als iemand foutloos door het leven gaat? Bestaat er eigenlijk wel iemand die nooit fouten maakt? Nee, want door je fouten leer je. En door iets wat je leert doe je ervaring op. En door ervaringen word je wijzer. Dat is bij mij sinds kleins af aan al zo geweest. Zoals ze zeggen: ' Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen '. En bij mensen is dat ook het geval ook al maken we een fout wel meerdere malen. Maar dat is in mijn ogen onwetendheid. Ik zeg altijd zo: ' Als je een keer een fout maakt doe je het onbewust, maak je diezelfde fout de 2de keer dan ben jij je eigen er bewust van '. Ik heb nooit spijt gehad van mijn fouten maar ik heb ervan geleerd. Want ik weet dat als ik ergens spijt van ga krijgen ik daar heel erg boos om word. Daarmee bedoel ik dat ik boos op mezelf word en mezelf van alles gaan verwijten ook al zou ik weten dat het iemand anders zijn schuld is. Daarom wil ik niet met spijt leven want daar heb ik alleen mezelf mee.

 

Ten slotte heeft mijn binnenkant enigszins contact met mijn buitenkant. Want als er nooit iets was gebeurt waardoor ik gekwetst was geraakt dan was mijn buitenkant ook niet zo hard. Hiermee wil ik niet zeggen dat het zo is dat je niemand moet vertrouwen of dat jij je eigen buiten moet gaan sluiten van de wereld. Love all, trust a few. Natuurlijk zitten er overal slechte en goeie mensen tussen. Maar vertrouwen is iets wat je opbouwt maar des te makkelijk ook weer afbouwt. En als het eenmaal is gebroken is kost het moeite, tijd en energie om het op te bouwen. Wees voorzichtig met wie je binnen in je ' schild ' laat want al ben jij een goeie mens niet iedereen om je heen is dat.

 

 

'' Embrace yourself, be happy with yourself just love U for who U are! ''

Carnaval ( alaaf, alaaf, alaaf! )

Carnaval, het is weer eens zo ver. Alle remmen mogen los, mensen verkleden zich en er word zoveel gedronken als je maar kan. En dat niet voor 1 dag nee hoor, 3-4 dagen lang. Noord-Brabant en Limburg viert het elk jaar weer volop. ( De Belgen en Duitsers volgen, so I have heard ). En guess where I live? Juist ja, hartje Brabant! Of ik daar blij mee moeten zijn rond deze tijd? No way! Als ik een feestdag haat dan is het wel carnaval. En laat me niet beginnen over de optochten, vreselijk vind ik dat.

Als we terug gaan kijken in de geschiedenis van Carnaval is het nog een beetje vaag. Waar komt dit gefeest vandaan, de kleedpartijtjes en het drinken? Carnaval staat eigenlijk vast voor het vieren van de Vastenavond maar dat word door vele katholieken niet meer nageleefd. Hetgeen wat we tegenwoordig zien met carnaval is vanuit mijn perspectief gekkenwerk. Ik snap niet waarom mensen 3-4 dagen lang verkleed als een rand debiel willen gaan feesten. En dan heb ik nog niks gezegd over de muziek, goodness dat is waarschijnlijk nog het ergste van allemaal.  Voor kinderen vind ik het wel leuk maar bij jongeren en volwassen snap ik er echt niks van. En de optochten, van fietsen tot en met tractors die versierd worden. Meisjes en jongens die op de karren staan te dansen, drinken en God knows wat nog meer. Ik vind het een verkeerde voorbeeld voor onze jonge generatie. De kinderen van nu kijken tegen ons op en wat moeten ze hiervan leren? Meisjes met de raarste outfits en jongens die vanaf de ochtend tot aan de nacht blijven drinken. Niemand kent zijn grenzen meer en het beïnvloedt onze maatschappij. De feestdag zelf kan leuk zijn zolang het maar met mate gebeurt maar dat is niet het geval. Ik woon zelf in een dorpje in de buurt van Eindhoven. En hier word het diehard gevierd. Je ziet overal mensen dansen, springen, schreeuwen, drinken en dat 4 dagen lang. Ik word er letterlijk gek van. Ik hoef maar op straat te lopen en om heen zie ik mensen met rare outfits die zo dronken zijn dat ze niet eens meer kunnen lopen. Feest vieren kan, gek doen kan, drinken kan maar in deze mate kan het niet.

De polonaise dansen, muziek die daadwerkelijk nergens over gaat, overdreven kleding, abnormale drinkgedrag mij gaat het allemaal te ver. Ik zou zeggen stop alle Carnavalgekken in een doos en stuur ze to the middle of nowhere. Heb ik ( en volgens mij merendeels van het bevolking ) wat rust tijdens deze dagen!

Equal one.

A feeling, some kind of need, a ( final ) destination, something we seek for and a 100 million things that are left unspoken when it comes to love. Every individual has another view at love. But I think I speak for almost all of us out there if I say that love makes us happy ( that it should make us happy ). Love comes in all kind of ways, love for yourself, for your family, for your friends, for your job, for your hobbies etc. You can express it with words or deeds. Sometimes you think you have found it, sometimes you just want it, sometimes you need it but you forget what love really is. You don’t have to go and look for it, you don’t have to wait for it. It will come on a unexpected moment. Just when I wanted to close my heart and close my eyes, love made the impossible possible. Love is the that certain thing that keeps us going, love is that certain thing that makes the unexpected expected.

And this time I just wanted to talk about love and the impact it has on me. Actually about the person who introduced me with love. I always thought that I knew what love was and everything that came along with it but he just changed my program. Turn my world upside down and made me realize that love isn’t limited to butterflies and sex but to recognize and respect each other’s intellects. It isn’t about looks because beauty will fade one day but a beautiful mind will still be young at an old age. He has learned me so much about so many aspects. Not even about love but about life itself. Between us God has put mercy and affection and I’m thankful for having him in my life. There are so many things about him that make me realize that I really love him. It’s the way he looks at me as if he sees right through my soul. Something about the way he talks to me about everything without being ashamed. His beautiful mind, his adorable smile, his sweet smell, his silly jokes, it’s just everything that makes him special. Our serious conversations, our silly jokes, our stupid fights, everything that makes us special. I always used to say what was important to me in a relationship and he has given me more than that. Trust: we tell each other everything without being ashamed because we both know that we respect and accept each other. Honesty: we never lie to each other because we aren’t scared for the truth. Commitment: we are dedicated to each other, we agree to disagree. When he gives I take and when I give he takes. I accept him the way he is and I appreciate everything about him. We appreciate what we have and we accept everything that comes along. Every human being makes mistakes but we forgive and forget.
Intimacy: by that I don’t mean lust but I am talking about being comfortable with each other. Feeling good when he hugs you or when you hold his hand. In every relationship intimacy is a need but everyone has a different view at it.


I always used to worry about the future, worry about what might and what might not happen. But for the first time in my life I am not worrying about the future and I am not scared of what might or what might not come. I realized that what we have is so beautiful, that we got to enjoy what we have while we can. Because nobody has promised us tomorrow. And I know darling that distance can determine so many things but don’t I always tell you, we got something special. Something that is worth fighting for, worth waiting for. We are gonna work for our love and fight for each other, because we both know it is more than worth it.


I know you are not always with me but I carry you in my heart, mind and soul. You are love and I am in love. You are my accidental happily ever after. You became a part of my book because now it’s us book. Every chapter begins and ends with you. Love, trust, happyness, you, me, us.

Art of life.

Wat is het toch een ingewikkeld ding soms.  Ik heb het dan over ‘’ leven ‘’. Is het nu ingewikkeld of maken wij het zelf ingewikkeld? Ik denk dat het toch de 2de is. Wij mensen hebben soms zo een raar vermogen in ons dat we van alles ons eigen interpretatie maken. Dat doen we omdat we het ‘’ slechte ‘’ niet willen zien, het moeilijk niet willen doormaken. Daardoor maken we ons eigen interpretatie zodat we alles door een roze brilletje kunnen bekijken.  Het is niet altijd mooi en geweldig er zijn ook dagen dat het niet goed gaat. Dagen dat je denkt: ‘’ Zal het ooit goed komen? ‘’ En zelfs in die dagen maken we onszelf van alles wijs terwijl we diehard beter weten.

Wat we vergeten is dat het normaal is, dat het oké is en dat het zelfs mag om je slecht te voelen, om te lijden, om pijn te hebben. Natuurlijk bedoel ik niet hiermee dat je zulke gevoelens mag hebben op basis van niks. Als er iets gebeurd wat in jou eigen ogen erg/pijnlijk/slecht is ga de confrontatie dan aan. Don’t just lay back and put away your feelings, ga de strijd met ze aan. Het zijn maar gevoelens, jou eigen gevoelens dus je kan ze ook baas worden, jou eigen gevoelens mogen geen controle over jou nemen. Dat is iets wat je van jezelf moet eisen! Dit zijn ook geen dingen die 123 over gaan, it needs time but even the healing process hurts. Maar dit is alleen maar goed. Je moet lijden wil je het daarna overleven. Je moet jezelf tijd gunnen je moet het niet als een kwelling maar als een zegening zien.

Zie het als een zoektocht naar geluk, het begint bij jezelf en het eindigt bij geluk.  Want het leven is niet bestempeld met leven – dood. Nee, er zijn geen eindbestemmingen. Zie het als een ware reis, take every seconde, minute, hour, day for granted!  Uit elke negatieve ervaring komt ook iets positiefs voort, denk daar aan. Natuurlijk is het logisch dat het niet altijd goed zal gaan maar zelfs bij het slechte dagen moet je in je achterhoofd houden dat de mooie dagen er weer aankomen. We maken geen fouten datgene wat wij doen is onwetendheid. Leef niet met spijt maar leer van alles. Stop al je ervaringen als het ware in een doosje zodat je op het eind alleen maar wijzer eruit komt. En ondanks alles blijf realistisch en maak niet van alles je eigen interpretatie. Ga de strijd met jezelf aan en win van jezelf! Want er is maar een jou, sta daar stil bij en wees Allah dankbaar voor wie je bent.

 

We are just human, there are going to be times that we lose our faith, hope, love and all the beautiful things that are hidden inside of us. But always remember that they are hidden so deep underneath us that we can always find it back. We love, we lose but we always forget that we can survive!

Wise 'love' words.

Love, still that thing that keeps us talking. Keeps fascinating us, keeps us busy. I think I kinda figured out what it is ( thank you baby! ). I mean I still can't really say what it is but I do have my own own perspective at it. Somebody told me these wise words and it kinda connected with my way of thinking.


Love is something you seek for, you might find it or you might not. Sometimes it is looking for you and it might find you or not. But when it does you take it. It all starts with liking somebody. At first you see the outside so you make your choice dependent on the looks. After that you start talking with somebody, start seeing each other and all those things. Then after a while you feel butterflies so you are at stage two. You fall in love. You wanna be with that person, you wanna share everything with each other. And after a while you realise that he or she becomes a part of your life. The more you desire for each other, the closer you get. And then when you can't imagine not having him or her in your life, when you can't be without that person anymore stage three starts. And that is loving each other. Loving each other means accepting him or her in good and in bad times. Appreciating the things you do for each other. Taking what is giving to you and also giving it back. Forgive each other and forget about the things you forgive.


Love is that thing when you find it you won't let it go. First you take and you make your own creation of it. You create love inside yourself. After that you develop it and when you start loving a person it keeps on developing. It is all based on feelings. Feelings that you create based on your perspective on love. I don't believe in a thing that is called the one. If you have found love doesn't matter how you create the feeling inside yourself. You are the one who chooses if you want to develop your feelings and if you really like the person. By saying that I mean that you also create ' the one '.


Ps. I just wanted to thank you baby because you keep on learning me so many things. And when I asked you questions you gave me the answers. And it just hitted me that you are right, love is what you find, create and develop.

Nederlandse Afghaan.

Behesta Naseri, een 18 jarige meisje van Afghaanse afkomst. Geboren in Kabul en opgegroeid in Nederland. Ik heb me VMBO-kader diploma behaald en volg momenteel de opleiding Sociaal Jurdische Medewerker Dienstverlening op het Roc- Ter Aa.  In mijn vrije tijd lees ik graag en schrijf ik blogs. Daarnaast hou ik me bezig met de rechten van het mens. Sociologie en psychologie zijn ook onderwerpen waarin ik me interesseer. Thuis zijn we met zijn vijven, me ouders, ik en me twee zusjes. Me middelste zusje is 17 en me jongste zusje is 10. Mijn ouders hebben beide gestudeerd in Afghanistan. Papa volgde een HBO Theater opleiding en mama had pedagogiek ( pabo ) afgesloten en was juffrouw.

 

Ik was anderhalf toen mijn ouders besloten om te vluchten uit Afghanistan. Mijn middelste zusje werd geboren en mijn ouders zagen geen toekomst voor ons in Afghanistan.  De tijden dat wij gingen vluchten brak de oorlog echt uit. Dat was in 1993. Me ouders besloten om eerst naar Iran te gaan, daar zijn we 2 jaar gebleven. Daarna waren we gevlucht naar Pakistan. Na anderhalf jaar kwam de Taliban ook Pakistan ingevallen waardoor we weer moesten vluchten. Daardoor kwamen we in Nederland terecht. Dat was in het jaar 1998, ik was toen 7 jaar oud. We verbleven een in aantal asielzoekerscentrums. De eerste 3 maanden verbleven we in Zwolle. Daarna werden we overgeplaatst naar Brunssum.  Daar verbleven we tot mei 1999. We kregen een huis aangeboden in Deurne. In oktober 1999 werd me zusje Roza geboren.

 

Ik woon nu al 12 jaar in Nederland waarvan 11 jaar in Deurne. Als kindzijnde herinner ik me nog dat ik de asielzoekerscentrum helemaal niet erg vond, ik vond het allemaal wel spannend. Nieuwe mensen, nieuwe leraren, nieuwe taal. Alles was nieuw voor mij. Ik ging naar de basisschool en startte in groep 3 hier in Deurne. Ik beheerste toen al wel wat van de Nederlandse taal. Ik vond het wel wennen. De Nederlandse cultuur, de Nederlandse taal alles in Nederland was wennen voor mij. Thuis sprak ik Afghaans en buitenshuis sprak ik Nederlands. Ik heb wel altijd de balans tussen de twee talen kunnen behouden. Ik heb een talenknobbel dus talen heb ik snel onder de knie. Thuis maakte ik andere dingen mee dan buiten. Mijn eigen cultuur werd gemixt met de Nederlandse cultuur en daar zitten grote verschillen tussen. Daar heb ik niet veel van gemerkt totdat ik dus naar de middelbare school ging. Op de middelbare ging ik me ontwikkelen als persoonzijnde en op zoek naar mijn identiteit. Want ik was tenslotte wel een Nederlandse Afghaan.  Ik pikte al snel dingen van de Nederlandse cultuur. Mijn omgeving, mijn docenten, mijn vrienden tot de 3de leerjaar van het VMBO bestond merendeels uit Nederlanders. Vooral in een dorp als Deurne was mijn omgeving meer Nederlands dan Afghaans/Marokkaans/Turks etc.  Ik had al snel de Nederlandse cultuur door en destijds beviel het me ook. Ik beschikte niet over veel kennis van mijn eigen cultuur waardoor ik steeds meer naar het Nederlandse toe trok. Dus het klopt wel wat ze zeggen je omgeving heeft invloed op je. Ik zag de vrijheid die de jongeren kregen. Van uitgaan tot aan met de kleding. De vrijheid om te kunnen zeggen wat je denkt zonder ergens bang voor te zijn, de vrijheid om je door uiterlijk uit te drukken zoals je bent. Vrij om te zijn wie je bent en wat je doet zonder enkele grenzen.

 

Tot in mijn 4de leerjaar dus. Ik kwam steeds meer in contact met mijn eigen cultuur. De principes, normen en waarden die binnen ons huis gelden ( die van generatie op generatie zijn doorgegeven ) zag ik terug in mezelf. Ik trok steeds meer met Afghanen op en met mijn ouders. Zo leerde ik ook mijn eigen cultuur kennen. Ik zag in hoe mooi ons cultuur eigenlijk is. De respect voor ouderen, de gastvrijheid, de educatie, de eer en trots, de zelfrespect. Wat ik mee heb gekregen van het Afghaanse cultuur is dat het niet uit maakt wat je doet als je hart maar goed is. Wat bij ons ( mijn thuisfront ) centraal staat is je eer, trots en zelfrespect. Het maakt niet uit wat je doet, wie je bent, waar je heen gaat zolang je die 3 dingen maar met je meeneemt en ervoor zorgt dat je ze behoudt.

Dagelijks zie ik de verschillen tussen de Nederlandse en Afghaanse cultuur. Met name de tijd toeneemt merk ik dat ik steeds beter me tussenweg erin kan vinden. Ik neem van beide culturen het goeie mee en geef daar mijn eigen draai aan. Wat ik mooi aan Nederland vind is de vrijheid om te zijn wie je bent, de vrijheid om te zeggen wat je denkt en wat je doet. Wat ik mooi aan Afghanistan vind is dat ondanks alles we onze eer, trots en zelfrespect behouden. Ik vergeet nooit wie mijn ouders zijn en waar ik vandaan kom. Ik vind het ook mooi hoe wij gasten behandelen. Als iemand je huis binnenstapt word die persoon als een koning behandelt. De heerlijkste gerechten worden klaar gemaakt en alles is tot wens van die persoon. In Afghanistan is het ook zo dat de meeste vrouwen huisvrouw zijn en voor hun man en kinderen zorgen. Maar ik merk dat in deze maatschappij het niet meer uit maakt wie binnenshuis werkt en wie buitenshuis en dat vind ik mooi. Ik vind dat het niet uit maakt of je nu man of vrouw bent je moet buitenshuis en binnenshuis kunnen werken. Ik herinner me wel dat het bij ons altijd zo is geweest dat de vrouw meestal toch de rol van ‘ huisvrouw ‘ kreeg.  En ik denk dat het gewoon door opvoeding komt. Aan de ene kant vind ik dat wel mooi en zie ik dat ik in die dingen toch wel ouderwets ben. Maar ik wil later een carrièrevrouw zijn dus aan de andere kant vind ik het ook jammer. Steeds meer merk ik dat de vrouwen ( Afghaanse ) hun eigen ontwikkelen en dat vind ik prachtig. Want als mannen het recht hebben om iets te doen waarom vrouwen niet dan? Ieder mens is gelijk dus hoort ook ieder mens zijn gelijke rechten toe gediend te krijgen.

 

Als laatst wil ik kwijt dat ik zelf persoonlijk niet veel van Afghanistan herinner behalve hetgeen wat ik altijd van me ouders, ooms, tantes etc. hoor. Bijvoorbeeld dat de meisjes altijd in de tuinen met de grootste bomen en de grootste waterfonteinen gingen spelen. Dat de jongens altijd gingen voetballen. En dat er overal vliegerwedstrijden waren.  Dat mama en papa helemaal naar school moest lopen met de boeken die echt zwaar waren.  En dat ze het soms fascinerend vinden hoe erg digitaal de wereld ontwikkeld is. Dat ze wouden dat ze vroeger zelf ook die luxe hadden. Want dan was alles makkelijker geweest. Ik hoor ook hoe erg iedereen Afghanistan mist maar dat vind ik vanzelfsprekend want ze zijn daar opgegroeid. Ondanks het feit dat ik niet daar ben opgegroeid zie ik toch een stukje van Afghanistan terug in mezelf. Ik merk dagelijks dat ik iets van de Afghaanse cultuur mee neem. Al is het mijn lichaamstaal, mijn interesse voor mensenrechten, mijn denkwijze. Ik ben toch wel meer Afghaans dan Nederlands.